مؤلف : امام اين معنا را از اطلاق تسبيح در آيه استفاده كرده‌اند ، هر چند كه موردش خاص نماز صبح و عصر باشد ، پس منافاتى بين اين دو روايت نيست ، چون مورد مخصص نمىشود . و در كافى به سند خود از حريز از زراره از امام باقر ( ع ) روايت كرده كه گفت : به حضورش عرضه داشتم معناى جمله * ( « وَأَدْبارَ السُّجُودِ » ) * چيست ؟ فرمود : چند ركعت بعد از مغرب است « 1 » . مؤلف : اين روايت را قمى هم در تفسير خود به سندى كه به ابن ابى بصير دارد از حضرت رضا ( ع ) نقل كرده ، و عبارت آن چنين است : چهار ركعت بعد از مغرب است « 2 » . و در الدر المنثور است كه مسدد در مسند خود ، و ابن منذر و ابن مردويه از على بن ابى طالب ( ع ) روايت كرده‌اند كه فرمود : از رسول خدا ( ص ) معناى * ( « أَدْبارَ السُّجُودِ » ) * را پرسيدم ، فرمود : منظور دو ركعت بعد از مغرب است ، و منظور از « ادبار النجوم » دو ركعت قبل از نماز صبح است « 3 » . مؤلف : نظير اين روايت از ابن عباس و عمر از رسول خدا ( ص ) نقل شده « 4 » . و در مجمع البيان آن را مستند به حسن بن على ( ع ) نيز كرده كه آن جناب از رسول خدا ( ص ) نقل كرده است « 5 » . و در تفسير قمى در ذيل آيه * ( « فَذَكِّرْ بِالْقُرْآنِ مَنْ يَخافُ وَعِيدِ » ) * آمده كه امام فرمود : يعنى اى محمد ! با آن وعده هاى عذابى كه در قرآن داده‌ايم ايشان را تذكر بده « 6 » .

--> ( 1 ) نور الثقلين ، ج 5 ، ص 118 ، به نقل از كافى . ( 2 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 327 . ( 3 و 4 ) الدر المنثور ، ج 6 ، ص 110 . ( 5 ) مجمع البيان ، ج 9 ، ص 150 . ( 6 ) تفسير قمى ، ج 2 ، ص 327 .